Gördün mü?
Gazze’de kılıç kuşanıp namaza gitmiş bir Müslüman çocuk.
Çocuğun Müslüman olması için çabalamasına gerek yok. Doğuştan lütfetmiş Rabbim…
Ya kılıç?
Onu da kuşanmaya mecbur etmiş tüm dünya!
Beş milyon insanı yok ederken,
Gazze’yi canlı bir mezarlığa çevirirken izlemişler...
Kurşunlar minicik bedenlerine isabet ederken izlemişler...
Gözlerini gökyüzüne çevirip, uçurtmalara bakmaları gereken yaşta, tepelerine yağan bombalara bakarken izlemişler.
Gördün mü?
Ellerindeki yaraları birbirine gösteren minik çocukları…
Ellerindeki parmakları sayarak oynamaları gerekirken,
“Bakayım yarana. Bak benim de elimde yaram var!” diye parmaklarını gösterirken izlemiş tüm dünya…
Gördün mü?
Çadırların arasında şehitçilik oynayan çocukları...
O çocuklar şehitçilik oynamışlar, tüm dünya yine izlemiş onları...
Açlıktan ölürken bebekler, izlemişler...
Bisikletin sepetinde evladının kefenli bedenini taşıyan babayı da izlemişler...
İki kardeşin, babalarının parçalanmış bedenini çuvala doldurmasını da izlemişler...
Düşman tarafından etrafı çepeçevre sarılmış, Müslüman bir kızın taciz edilmesini de izlemişler...
Şimdi Gazze’de; kılıç kuşanıp namaza gitmiş Müslüman bir çocuğu tüm dünya izlese ne olur?
Çünkü herkes izlerken, onun minik ellerine ama kocaman yüreğine kalmış bu davayı savunmak...
Tepesinden bombalar yağarken alnını secdeye koymak...
Belki korkmak ama Gazze’yi savunmak için kılıç kuşanmak...
Sekiz milyar insanın yapamadığını yapmak...
Şimdi sekiz milyar seyretse ne olur ki?
Böyle çocukları olan bir millete kim ne yapabilir ki?
