YAŞADIĞIMI HİSSETTİM

Bir insan işini ya iyi yapardı yada kötü,

Arabasını ya iyi kullanırdı yada kötü,

Evlatlığını ya iyi yapardı ya kötü,

Komşuluğunu ya iyi yapardı ya da kötü...

Aslında davranışlar sonunda ya iyiye varırdı yada kötüye varırdı... İnsan kıyas sistemiyle öğrenirken, iki seçenekten biri diğerinden daha az kötüyse onu iyi zannederdi. Oysa ki o seçenekte hala kötüydü... Ve dünya ne zamandır varsa, o zamandan beri bu böyleydi... 

Toplamdaki sonuca baktığında hiçbir vakitte kötü olan kazanamadı aslında. Ama hep kazanıyormuş gibi göründü. Hatta oyun yapmıştı insan bunu; "İyi olan kazansın! "denirdi. "Kötünün iyisi" denirdi bazen seçim yaparken. Aslında insanın içinden bir ses hep iyiyi seçiyordu. 

Peki hep iyiyi seçe seçe nasıl kötüye varmıştı? Hani denir ya sürekli;

-"Dünya yaşanmaz oldu."

-"Artık eskisi gibi değil."

-"Nerede o eski Ramazanlar?" 

-"İnsanlar kötü olmuş." 

-"Kimse kimseye bakmıyor."

-"Komşuluk ölmüş artık."

-"Kimseye bir şey denmiyor..."

Oysa hiç kötü bir şeyi seçtiğini düşünmemişken nasıl olmuştu bu?

Bir önceki hamlede mi?

Bir önceki?

Bir önceki? En başı neresiydi?

Peki gerçekten dünya nasıl yaşanmaz bir yer olurdu?

Yaşamak için ne lazımdı da insanda yoktu?

Aslında yaşamaktan kasıt neydi?

Bir insan bayıldığında yaşıyor mu anlamak için nefes kontrolü yapılır ya hani... Nefes alıyorsa "Yaşıyor!" diye yüksek bir sevinç olur. Mesela böyle mi yaşanıyordu?

Nefes almak?

Gözünün açık olması?

Yürüyor olması?

Konuşuyor olması?

Çalışıp para kazanması?

O parayı harcayabilecek imkanlarının olması?

Ya da birisine körkütük aşık olup her an o kadını ya da adamı düşünmek mi?

Ya da zihnini kullanmasını engelleyen acı içecekler içmek mi?

Ya da bunlar olmadığında mı yaşayamaz insan?

Ne zaman insan "Yaşadığımı hissettim" derdi?

...

İyi ve kötü vardı insan için…

Doğum ve ölüm vardı insan için…

Bunlarsa ne iyiydi ne kötü. Bu ikisi arasında yapılanlar ya iyilikti ya kötülük.

Demek ki ikisini de insan kendi yapıyordu.

İki adımı vardı insanın...

Yapmak ya da sakınmak.

Bunları nasıl kullandığıydı önemli olan.

Bir haksızlık karşısında, işin gerçeğinin öyle olmadığını bildiği halde sustuğunda, sakındı aslında... Sakındı ama yanlış yerde sakındı insanoğlu...

Bir hareketi oldu bir yöne doğru...

Peki ya "Yaşadığımı hissettim" diyebilecek bir yön müydü bu?

Bu insanın küçük dünyasında böyleyken, dünya üzerinde bir yerde bir zulüm varken sustuğunda ne olurdu?

İnsanın içinde bir değer yokken,

Nefes alsa, gözü açık olsa, hareket etse, imkanları olsa ne fark ederdi?

Nasıl "Yaşadığımı hissettim" diyebilirdi?