WHICH WAS HAPPINESS?

“Yes, welcome, young people!

The name of this morning's workshop is called

"What is happiness?", said lecturer Alper and he talked about five different stories;

- One is Aysel, twenty-three years old, cashier, works twenty hours a week.

She is divorced and lives with her three-year-old son. She is preparing for nursing exams.

She spends her holidays either with her family or camping.

- Another one is Mehmet, twenty-nine years old, single.

He worked for a large brand company selling electronic devices for five years.

He has been actively playing in the basketball club for twenty-two years and he’s training children. The only thing that takes up his life is basketball.

He has neither the time nor the situation to go on holiday.

- The other one is Emre, he is thirty-five years old. He is married to Merve. They have three children aged nine, five and two. He is a long distance driver. He took paternity leave from work for the birth of his third child. They are barely making ends meet.

He loves fishing. They spend their holidays in places where they can fish, such as streams and lakes. 

- There is also Ufuk; forty-four years old. He lives alone. He is the general manager of a small company that produces computer programs, sixty kilometers away from his home. He manages a team of computer programmers.

He monthly earns seven times the minimum wage. He works almost sixty hours a week. Sometimes he returns home late. He has three children and is in the process of divorcing his wife. Every year, he goes on holiday abroad for three weeks.

He spends one week with his family and one week skiing.

- Selçuk has a great inheritance from his parents. He devoted himself to stamp collecting.

- Now, tell me; Who do you think is the happiest person among these five stories, including the reasons?

Filiz raised her hand and spoke up;

- Of course Mehmet, she said.

- He doesn't have the opportunity to go on holiday, but at least he has a hobby that will give him pleasure in life and this has turned into his profession.

He probably wakes up happy every day.

When Filiz finished her speech, lecturer Alper asked:

- So, does every pleasure last forever?

There was a commotion in the classroom. Ali wanted to speak;

- It can't last, sir, one day something will happen that will upset him.

- Sir, I think Ufuk is the happiest, said Serdar.

- He doesn't consider money as money and goes on holiday as he wishes.

Tuna asked for permission to reply on Serdar;

- I think Emre is the happiest, sir. It's hard to make ends meet, but at least he has a family to spend good time with

Anıl, on the other hand, thought that Selçuk is happy because he became rich without making any effort.

- Okay, said lecturer Alper,

What happens if all these things that you think are the reason for happiness are taken away from them one day?

- They will be unhappy, sir.

- In this case, can we say that their happiness depends on concrete things?

So they enjoy the tangible things they have, but they are unhappy when they get what they want and can't achieve more, right?

Alright, can a person be happy all the time?

What will make us always happy?

Experiential Design Teaching says; A person becomes happy as long as he owns the truth.

Reality is abstract, and abstract things are superior to concrete things.

I may lose my job today, but if I know the real strategies of starting a business, I can get back on my feet.

In happiness, there are momentary pains, but the pleasures are permanent. Despite the pain, there is a constant happiness that keeps me going.

Or I would be buying permanent pain in exchange for momentary pleasures.

When you look at it from the outside, it seems like there is a life that seems full of fun, pleasure and brightness at the moment... However, when you get inside, there is a constant feeling of restlessness, emptiness and meaninglessness...

Whereas, when you see happy people from the outside, their lives are simple, calm, temporary effort but overall peaceful...

If you look at the moments of both lives, you will be wrong. In the moment, pleasure trumps happiness. However, if we do not live in this world for a short term, we need a lifetime of satisfaction.

"That's why in the long run, no pleasure can compete with happiness, kids!"

VİCDAN

 

İş yerindeki kişilerle gündemdeki olayları konuşurken, kendini birden tartışmanın ortasında bulmuştu Murat. O kadar iş yoğunluğunda bile tartışacak vakti bulabiliyordu insanlar. Yeter ki mevzu egolara dokunsun,isteklerine zıt gelsin...

“Bir şeyler yapmak lazım, bu böyle olmaz, sesimizi çıkarmalıyız bu zulme” demişti. O kadar da emindi ki arkadaşlarının da kendisini destekleyeceğinden. Olmadı ama! Hiç ummadık tepkilerle karşılaşmıştı.

Hiçbir şey yapmamak, beklemek, benimle ne alakası var, bize ne demek, duyarsızlaşmak, sorumluluğu başkasına atmak… 

“Nasıl bir ruh halinin sonucu ortaya çıkabilir.” dedi kendi kendine. “Nasıl bir vicdan bu?”

Eve canı sıkkın bir halde geldi. Çocuklar çoktan uyumuştu bile.  İşten çıkıp eve geldiği yol buyunca bu konuyu düşündü. Eve geldiğinde de durum farklı olmadı, sürekli bu konuyu düşünüyordu.   İnsanların, olan bitenleri sanki aksiyon filmi seyreder gibi seyretmeye başlamaları, hatta yapılan zulmün konuşulduğu yerlerde “Off yine mi Filistin?” demeleri, TV de denk gelince kanal değiştirmeleri çok canını yakmaya başlamıştı artık.

Ne demek bana ne?

İnsan aksiyon filmi izlerken bile tepki veriyor; film güzeldi ya da değildi diye. İnsanların bu kadar kör ve sağır olmalarına bir anlam veremiyordu.

Neydi bizi bu hale getiren?

En yakın arkadaşları bile onu eleştirmeye başlamıştı: “Tamam biz de üzülüyoruz ama senin gibi yapmıyoruz, psikolojin bozulacak bu kadar da olmaz ki” diyorlardı. “Psikoloji mi?” dedi Murat. “Kadın, erkek, bebek, çocuk, yaşlı ayrımı olmadan insanlara zulüm ediyorlar, benim arkadaşlarım ne kadar da duyarlıymış ki benim psikolojimi düşünüyorlar.” diye geçirdi içinden. Ölümle burun buruna yaşayanların, evlatlarını kaybedenlerin, sevdiklerini kaybedenlerin, aç kalanların, kimsesiz kalan insanların psikolojisi ne olacaktı peki? Tabi onların gözünün içine bakmayınca sorun yoktu. İnsan ne kadar da kolay ötekileştiriyordu her şeyi.

“Tek başıma kalsam da doğru bildiğim neyse yapacağım, yine her yerde konuşacağım, kimin ne düşündüğü umurumda bile değil” dedi. Çok geç olmuştu artık. Yatmak için yerinden kalktı. Çocuk odasının önünden geçerken, aralık olan kapıdan uyuyan meleğini seyretti. Ona sarılmak istedi birden. Sıkıştı yanına, sıcaklıklarını hissetti. “Saçları mis gibi kokuyor kuzumun, nefesi ne kadar da huzur veriyor insana...”

Kim bilir kaç ana baba artık bu duygudan mahrum kalacaktı?

Kaç evladın yanında uyuyacak bir anası babası olmayacaktı?

Bu zulmü izleyenlerin vicdanları hiç mi sızlamıyordu?

“Gözünden süzülen yaş, meleğinin yanağına değdi. Kim ne derse desin, gerçeği söylemekten vazgeçmeyeceğim. Hiçbir şey yapamasam da bunu yapacak kudretim var çok şükür.” dedi.

İnsan iyiye yönelik her şeyi yapabilecek marifeti olan bir canlı aslında. Sadece istemesi ve harekete geçmesi yeterli. Bu hareketi engelleyen şey ise basiti küçümsemesi. "Benim yaptığım şeyden ne olur ki?" diye düşündüğü anda iyiye varamaz insanoğlu. 

Bunu biliyordu Murat. Bütün çabası, şu an kendi yapabileceği en küçük şeye konsantre olmaktı.  Ve umudu da, çevresindeki insanların basiti küçümsemeyip, o zulüm altındaki insanlar için en küçüğünden bir şey yapmaları üzerineydi..