Aynadaki yansımasına bakarken bir an gözlerini kapadı ve düşündü. Gözlerini açtığında gördüğü kadın kendisi miydi? “Dünümden bir farkım var mı?” diye inceledi kendini. Saçlarının arasındaki beyazlar, gözlerinin kenarındaki çizgiler… Hepsi birer yaşanmışlıktı onun için.
Bugün hayatının bir bölümünden mezun olup yeni bir bölüme geçmiş olduğunun farkındaydı. Yaşadığı bu hissin ne olduğunu tanımlamak için 38 yılını geçirmişti. “Koskoca 38 yıl…” diye mırıldandı kendi kendine. Kararlıydı, bugün denizin dibine itelediği, görmezden geldiği her şeyi derin bir nefes alarak denizin dibinden çıkaracaktı. Çünkü artık biliyordu ki acılarından, geçmişinden kaçarak yarına ulaşmak daha zordu. Evet, o da bir yoldu. İnsan hayatı boyunca gözlerini gerçeğe kapatarak da yaşardı ama bu değildi istediği.
Yaptıklarını düşündükçe, yapacaklarını daha kolay inşa etmeye başladığının farkındaydı. Dününden daha iyi olmaya çalışmaktı amacı. Bunun için atacaktı adımlarını.
Deneyimsel Tasarım Öğretisi der ki; insan yaşadıklarından sonuç değerlendirmesi yaparak, onları birer deneyime dönüştürdüğünde, dününden daha iyi olmaya doğru ilerler.
Elbette bu dünyaya gelen büyüyor, yaşıyor, hayatında problemler çözüyor, bazen çözemiyor. Takılıp kalıyor, tökezliyor, düşüyor. Kimisine kolay gelen kimisine zor geliyor.
Yaşadıklarım, bana artık yük değil, yolumu bulmamı sağlayan yön tabelalarım olmaya başlıyor. Atacağım adımları deneyimlerime bakarak atacağım. Daha önce hiç yaşamadığım bir şey mi geldi? Başkasının yaşadıklarına bakacağım, onlar ne yapmış da yolunu bulmuş. Veya ne yapmamış da yolunu hepten kaybetmiş… Olumlu veya olumsuz çıkardığım tüm sonuçlar benim lehimde oluyor.
Bu hayatta bunu anlamaktan daha konforlu bir şey var mı?
Hadi şimdi sıra sizde!
Biraz duygularımızdan sıyrılıp düşünelim…
Bu hayatta ben, ne yaptım da ne ile karşılaştım?
