MASUMLAR GEÇİDİ

Bakışlar vardı, her zerresinden kibir akan…
Nice asil bakışlar, görenin içini ısıtan…
 
Gülüşler vardı, nefret saçan…
Nice tebessümler, zulme kafa tutan…
 
Konuşanlar vardı, yalanı doğrulayan…
Nice konuşanlar, tehditle susturulan…
 
Suçlular vardı, kostümle katliam yapan…
Nice masumlar, suçlu diye kefensiz kalan…
 
Çocuklar vardı, oyuncaklarla oynayan…
Nice çocuklar, şehitliği oyun sanan…
 
Kadınlar vardı, süsüyle gösteriş yapan…
Nice kadınlar, yoksunluğu onurla taşıyan…
 
Adamlar vardı, güçleriyle övünen…
Nice adamlar, onca acıya tebessüm eden…
 
İnsanlar vardı, kalpleri noksan olan…
Ve nice insanlar, canları acırken kalpleri onarılan…
 
Toklar vardı, gözleri bir türlü doymayan…
Nice açlar ki, gönülleri tok olan…
 
Sofralar vardı, masum kanını aş yapan…
Nice sofralar, bir yudum suya muhtaç olan…
 
Çadırlar vardı, keyif kampları yapılan…
Nice çadırlar, evsiz kalanların başına yıkılan,
Döşeği çamurdan olan…
 
Evler vardı, içlerinde kandiller yanan…
Nice evsizler, kandiller içinde karanlık bırakılan,
Karanlığı dünyaya kandil olan…
 
Duvarlar vardı, örülen duvarlar…
Ve örülen duvarlar içerisinde, öldürülen nice masumlar…
 
Şehirler vardı, sokakları türlü türlü günah kokan…
Nice masum şehirler, sokaklarında misk gibi şehit kokan…
 
Ülkeler vardı, güçsüzü görmeyen…
Nice ülkeler, güçlülere rağmen yönünden dönmeyen…
 
Bir dünya vardı, kimisine göre sonu yok oluş, kendisi ibaret eğlenceden…
Nice dünyalar, iyiler için bir kapı akıbeti cennete giden…
O iyiler öylece geçip gittiler, bir an bile düşünmeden…
 
Böyle bir düzen ki, düzensiz!
Bir dünya ki tüm sesler, sessiz!
 
Birisi bozdu bu sessizliği…
Vedasıydı sanki insanlığın, sözleri,
Ve bir gün dedi ki o kişi;
 
“Zulmü engellemek isteyen, yapamadı…
Yapabilen ise, engellemek istemedi…
Gerçekleri bilenler konuşmadı…
Konuşan ise bilmedi…
Ve böylece bu dünya;
Masumlar için yaşanamaz oldu…”